Hamams waren een belangrijk deel van het Ottomaanse Rijk en daarom nog steeds een belangrijk onderdeel van de Turkse cultuur.

Hamams zijn een intrigerend onderwerp daar de geschiedenis van de hamams de geschiedenis tussen Oost en West laten zien. Door de geschiedenis van de Hamam kan men de ontwikkelingen van de kunst, architectuur en tradities over de eeuwen van hand tot hand zien, volg het spoor van het vallen en rijzen van naties en emperiums.

De traditie van het Turkse Bad gaat ver terug, tot voordat de Turken Anatolie hadden bereikt. Een nauwkeurige blik op de geschiedenis van de hamams laat net als vele andere gebeurtenissen in Turkije zien dat Hamams niet typisch ‘Turks’ zijn. Of ze komen van de vroege Griekse en Romijnse voorbeelden, of het zijn gerenoveerde Byzantijnse hamams. De tradities zijn gemengd en daarbij ontstond door de regel van de moslims voor reinheid en respect voor water een nieuw concept ‘het Turkse Bad’.

Het Turkse Bad was veel meer dan alleen een plaats waar men zich kon reinigen. Een heel nieuw sociaal systeem ontstond rond het Turkse Bad. De Hamams werden een instituut waar elke belangrijke mijlpaal in iemands leven plaatsvond. Bijvoorbeeld een baby van 40 dagen oud werd naar de Hamam gebracht voor het eerste rituele bad, de aanstaande bruid werd daar gebaad complete met muziek en viering etc. De hamam was de enige plaats waar Ottomaanse vrouwen sociaal konden zijn buiten de deuren van hun eigen huis. Zelfs de rijkste vrouwen die hun eigen hamams hadden in hun huizen bezochten de hamams in hun district eens per maand. Oudere vrouwen kwamen vaak in de Haman potentiele bruiden voor hun zonen te vinden. Mannen discussieerden daar over het laatste nieuws en politiek.

Lang geleden was een bezoek aan een Haman een heel gedoe waar een hele planning en de hulp van bedienden nodig was. Er waren rond de 15 a 20 artikels nodig voor een traditioneel Turks Bad. De pestamal is een gekleurd doek dat men om de middel drapeert en Takunialar ,zijn een soort houten klompen die tegenwoordig zijn vervangen door slippers. Olijven zeep, shampoo en andere toilet artikelen werden in handgemaakte koperen tasjes of in een goudkleurige tarak kutusu,letterlijke kam dozen gedragen en een koperen tas werd gebruikt om mee te baden. Het Hamam set voor vrouwen bevat drie handdoeken om te drogen, een spiegel, een juwelen doos, een schaal voor henna voor het haar, wenkbrouw verf dat kwam in een kleine koperen doos en een andere doos met “surma” voor de donkere randen rond de ogen en rozenparfum in een fles. Terwijl sommigen niet langer meer worden gebruikt zijn ze nog steeds verkrijgbaar en zijn extras om het genot van de hamam te verrijken.

Terwijl de tijd verstrijkt komt het reinigen op de secundaire plaats, mensen namen eten, drinken mee naar de hamam waar men vrienden uitnodigde , muzikanten en buikdanseressen en socialiseerden gevolgd door een bad en massage met alleen een